12/12/64

گفتم کجا؟ گفتا بخون

گفتم چرا؟ گفتا جنون

گقتم که کی؟ گفتا کنون

گفتم مرو؛ خندید و رفت

خندید ورفت و مرا یادگار از او فقط همان یک لبخند ماند. به گاه رفتنش آنقدر کم سن و سال بودم که چیز دیگری از بزرگی روحش نفهمم جز همان مهربانی که در چشمان معصوم و لبخند زیبایش موج می زد و قلب کوچکم را میلرزاند.آن روزها امیرخانی نبود تا بگوید:"تنها بنایی که اگر بلرزد محکمتر میشود دل است" چه بسا اگر هم بود و میگفت من معنی جمله اش را نمی فهمیدم درست عکسه حالا که میدانم تنها بنایی که با لرزیدن محکمتر مشود دل است ولی دیگر نیست تا بخندد و دلم را بلرزاند و من سالهاست که دل خوش کرده ام به یک تصویر, تصویری که به وقت شادی با من می خندد؛ با گریه ام میگرید و با هر اشتباه ابرو در هم  می کشد؛ بدون هیچ کلامی.امروز دوباره چشم بر چشمش دوختم و

باز هم همان حکایت همیشگی

سنگ سرد قبر تو مقابلم

من صدا و تو سکوت و من صدا

این که گفتگو نمیشود

 بی وفا...

12/12/87

پی نوشت:

تو رفتی و امروز بعد از بیست و سه سال همرزهات سه دسته شدند:

یک عده ای مدام دارن بال بال میزنن تا یک تیکه دیگه غنیمت جمع کنن؛ غریبه نیستن, همونها که به قیمت خون تو درجه گرفتن, همون ها که نون هر شبشون  رو تو خون تو و امثال تو میزنن و میخورن وبه بچه هاشون میخورونن و با افتخار میفرستنشون دانشگاه تا کف بزنن و پابکوبن و شعار بدن که دانشگاه جای دفن شهید نیست.

یک عده ای کل زندگی شون شده عقده اینکه چرا بقیه خوردن و بردن و ما ها عقب موندیم.

یک عده ای هم به قول حاج کاظم آژانس شیشه ای خزیدن تو غار تنهایی خودشون.

چه خوب که نماندی و غربت دسته سوم را ندیدی و ...