دعای ابو حمزه ثمالی از دعاهای بسیار پر مغز است که متضمن تضرع به درگاه باری و القا کننده اندیشه بندگی و یاد اورنده مرگ و عوالم بعد از ان است و نکته های ناب و لطیف عرفانی و خداشناسی و گاه اجتماعی را در بردارد .

دعا چنین اغاز میشود:

«الهی لا تُوَدبّنی بِعقوبَتِکَ وَ لا تّمکرْبی فی حیلَتِک مِن اَینَ لیَ الخَیرُ یا ربِّ و لا یُوجَدُ الّا مِن عِنْدِک و مِنْ اَیْنَ لی النَّجاةُ و لا تُسْتَطاعُ الّا بُِک لاالَّذی احْسَنَ اَسْتَغْنی عَنْ عَونِکَ و رَحْمَتُکَ و لا الَّذی اَساءَ واجّتَرَءَ عَلَیکَ وَ لَمْ یُرْضِکَ خَرَجَ عَنْ قُدْرَتِکَ.»

خداوندا مرا با عقوبت خود تادیب نکن و با حیله خود با من مکر مکن جز از ناحیه تو و از پیش تو امید یافتن نیکی نمیتوان داشت و جز به دست تو نجات میسر نیست ، نه ان کسی که نیکی میکند مستغنی از احسان توست و نه آن کسی که گناه میورزد ، از قدرت تو بیرون میرود .

این اولین اعتراف به درگاه خداوند و اولین هشدار به اشخاص نیکوکار و یا تبهکار است تا نسبت خود را با خدا بدانند و مغرور و بی ادب و طلب کار نباشند. در این که ما به دلیل اعمالی که انجام میدهیم مستحق پاداش نیستیم شکی نست زیرا استحقاق و توفیق را نیز او بخشیده پس همه توفیقات و نعمتهایی که داریم عطایای خداوند به ماست که بی اسحقاق به ما داده است زیرا ما اصلا نبودیم و قبلا کاری نکرده بودیم تا مستحق این نعمتها باشیم . از او طلبکار نبودیم و با کارهایی که میکنم طلبکار نیز نخواهیم بود زیرا او خود سرمایه و سود را در اختیار ما قرار داده است و همین معنای کرم باری تعالی است و اصولا بهترین تفسیری که از این عالم میتوان کرد ، تفسیر کریمانه است نه عادلانه؛ یعنی جهان گرچه بر وفق عدل میگردد اما بالاتر از ان مطابق کرم باری تعالی است . و یکی از بارزترین نمونه های کرم باری در مغفرت او تجلی می یابد. 

در چند جا این تعبیر امده است که اعمال ما در مقابل کرم تو قدر و وزنی ندارد و اینکه کدام گناه میتواند بزگتر از کرم تو باشد .

خارج شدن ار قدرت خداوند به دو معناست: یکی اینکه قدرت فرد برای کار ناصواب همان قدرتی است که خدا به او داده است و دیگر اینکه کسی نمیتواند از مجازات الهی بگریزد و به جایی برود که خداوند به او دسترسی نداشته باشد.